این دل ادم است و احساس قلبی اش که باعث می شود دنیا قشنگ یا زشت باشد

وقتی ادم از درون راضی و خوشحال است،وقتی قلبش گرم و دلش شاد است احساس می کند همه چیز زیباست و همه خوشبختند. بر عکس مواقعی که از درون تکیده و غمگین و درمانده است،قشنگ ترین منظره های دنیا برایش تیره و تار است و رنگ غم دارد،چون خودش دلش گرفته ، فکر می کند همه غمگینند.این هم یکی از اشتباه های همیشگی بشر است که همه چیز را قیاس به نفس می کند. برای همین که ادم های خوش بخت حس همدردی را آرام آرام از دست می دهد چون نمی توانند بفهمندادمی که رنج میکشد و در تنگناست چه می گوید و آدم های بد بخت درست بر عکس. دقیقا مثل وقتی است که عینک به چشم داری با عینک دودی مگر میشود جایی را روشن و افتابی دید؟