| تبليغات | X |
 |
 |
|
| پرواز هم رویای آن پرنده نبود..... دانه دانه پرهایش را چید تا بر این بالش خواب دیگری ببیند |
|
نه نه چراااااااااااااااااااا
همون کاریو کردم که همیشه ازش متنفر بودم .. نمیدونم چرا چرااااااا ازم متنفری نه ازم بدت اومده نه؟ میدونم که اره نگو نه میدونم خودمم حالم از خودم بهم میخوره اووووووووووووووووووووووووووووووووغ |
|
+ نگاشته شده در
86/02/28ساعت 2:7 توسط جسیکا |
|
|
اما زندگی معطل درماندگی های ما نیست ، میگذرد و در گذر روزها و بزرگ ترین مصیبت ها از تو دور میشوند و متعلق به گذشته. تا هستی و نفس داری مجبوری دوباره به زنگی برگردی،ببینی و بفهمی و تحمل کنی . درد از بین می رود؟ از عظمت مصیبت و فاجعه کم میشود؟ نه درد هست ، مصیبت هست،ولی در درون تو ، با تو،و کنار تو، همراهت می اید و تو به آن عادت می کنی، درد جزو لا ینفک زندگی است، فرار از ان فرار از زندگی است که امکان ندارد... Farewell |
|
+ نگاشته شده در
86/02/14ساعت 14:7 توسط جسیکا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
کلمات را که قدم زدم دانستم چرا خونی که از قلب و از پاهایم می گذرد یکی است
و چرا ساعت پنج گاهی تا ساعتها بعد در اتاقم می ماند من فکر میکنم گلوله ای که سمت تو شلیک شد لیوانی آب بود بر جنگلی که آتش گرفته است و سوختن در آتشی که تو برپا می کنی لذتی است چون روشن کردن سیگار با خورشید........... فردریکو گارسیا لورکا |
| آرشیو موضوعی |
|
بیو گرافی |
|
RSS
|
